Boekverslagen Samantha en Renée

Omdat wij niet alle boekverslagen op de computer hebben staan, zullen wij deze meenemen naar ons mondeling.

De titels van onze boekverslagen kun je zien in de lijst hiernaast.

Gedicht 6: My Rival

My Rival - Rudyard Kipling


I go to concert, party, ball--
What profit is in these?
I sit alone against the wall
And strive to look at ease.

The incense that is mine by right
They burn before her shrine;
And that's because I'm seventeen
And She is forty-nine.

I cannot check my girlish blush,
My color comes and goes;
I redden to my finger-tips,
And sometimes to my nose.

But She is white where white should be,
And red where red should shine.
The blush that flies at seventeen
Is fixed at forty-nine.

I wish I had Her constant cheek;
I wish that I could sing
All sorts of funny little songs,
Not quite the proper thing.

I'm very gauche and very shy,
Her jokes aren't in my line;
And, worst of all, I'm seventeen
While She is forty-nine.

The young men come, the young men go
Each pink and white and neat,
She's older than their mothers, but
They grovel at Her feet.

They walk beside Her 'rickshaw wheels--
None ever walk by mine;
And that's because I'm seventeen
And She is forty-nine.

She rides with half a dozen men,(She calls them "boys" and "mashers")
I trot along the Mall alone;
My prettiest frocks and sashes
Don't help to fill my programme-card,
And vainly I repine
From ten to two A.M. Ah me!
Would I were forty-nine!

She calls me "darling," "pet," and "dear,"
And "sweet retiring maid."
I'm always at the back, I know,
She puts me in the shade.

She introduces me to men,
"Cast" lovers, I opine,
For sixty takes to seventeen,
Nineteen to forty-nine.

But even She must older grow
And end Her dancing days,
She can't go on forever so
At concerts, balls and plays.

One ray of priceless hope I see
Before my footsteps shine;
Just think, that She'll be eighty-one
When I am forty-nine.


Eigen Mening
Ik vond het een heel mooi gedicht om te lezen. Het is makkelijk te begrijpen en het rijmschema is duidelijk herkenbaar (gebroken rijm). Het zijn korte maar veelzeggende zinnetjes, waardoor je als lezer sneller door gaat lezen en de links binnen het gedicht beter kunt leggen.
Ik vind de tegenstelling tussen de twee personages heel mooi uitgewerkt. De één is een zeventien jarig meisje en de ander een negenenveertig jaar oude vrouw. Het zeventienjarig meisje scheelt niet alleen in leeftijd veel met de vrouw, maar ook qua uiterlijk en manieren, terwijl je eigenlijk zou zeggen dat het ondersom zou moeten zijn.
Zo zit het jonge meisje steeds alleen langs de kant bij feestjes en is ze een beetje onhandig en niet zo super knap. De oudere vrouw staat echter constant in het middelpunt van de belangstelling. Ze is heel knap en wordt aanbeden door mannen (het zeventienjarig meisje niet) en ze doet alles op de juiste manier. Zo heeft ze zichzelf volledig onder controle, terwijl het zeventienjarig meisje dat niet heeft aangezien zij nogal eens bloost.
Het jonge meisje wenst dat ze is zoals haar negenenveertig jaar oude voorbeeld. Maar denkt het meisje; “Just think, that She’ll be eighty-one
When I am forty-nine.”
Hiermee is meteen de wijze les in dit gedicht geciteerd: Laat je niet op je kop zitten, want jou tijd komt nog.

Gedicht 5: Love’s Philosophy

Love’s Philosophy - Percy Shelley

The fountains mingle with the river
And the rivers with the ocean,
The winds of Heaven mix for ever
With a sweet emotion;
Nothing in the world is single,
All things by a law divine
In one spirit meet and mingle -
Why not I with thine?

See the mountains kiss high Heaven
And the waves clasp one another;
No sister-flower would be forgiven
If it disdained its brother;
And the sunlight clasps the earth,
And the moonbeams kiss the sea -
What are all these kissings worth
If thou kiss not me?


Eigen Mening
De dichter maakt een vergelijking tussen de manier waarop alles op aarde met elkaar is verbonden en de manier waarop hij zich verbonden wil voelen met degene van wie hij houdt. Dit is typerend voor een romantisch gedicht, omdat het gedicht emoties uit en het over de aarde/natuur gaat. De dichter denkt over de liefde als iets groots met veel details, aangezien hij ook de grote dingen en de details van de aarde beschrijft. (De dichter heeft het zowel over de bergen die “tot de hemel komen” en over de bloemen die naast elkaar groeien.)
Hij maakt een vergelijking door in de twee octaven in de eerste zes regels de aarde aan bod te laten komen en in de laatste twee regels steeds zijn liefde. Zo ontstaat een terugkerende rangorde van regels, waardoor het gedicht overzichtelijker wordt en meer samenhang gaat vertonen.
Ik vind dat de dichter de vergelijking heel mooi heeft gemaakt, omdat hij de hele aarde en zelfs een deel van het heelal (de maan) met zijn liefde vergelijkt. Dat lijkt me moeilijk, maar zoals de dichter het weergeeft lijkt alles heel samenhangend en logisch.

Gedicht 4: Chamber Music

Modern gedicht:

Chamber Music - James Joyce

Dear heart, why will you use me so?
Dear eyes that gently me upbraid,
Still are you beautiful --
- but O,How is your beauty remained!

Through the clear mirror of your eyes,
Through the soft sigh of kiss to kiss,
Desolate winds assail with cries
The shadowy garden where love is.

And soon shall love dissolved be
When over us the wild winds blow --
-But you, dear love, too dear to me,
Alas! why will you use me so?



Mijn Mening

Dit gedicht is geschreven door James Joyce, een dichter uit de Moderne Engelse Periode. Het is dan ook een Modern Engels gedicht, wat je onder andere kunt zien aan het taalgebruik. Er worden geen ouderwetse woorden gebruikt en het rijmschema is heel regelmatig. (Er is hier sprake van een gekruist rijmschema.)
Ik vind het een mooi gedicht, mede door het regelmatige rijmschema en het ritme. Dat leest een stuk makkelijker dan een gedicht waarbij dat niet het geval is. Het heeft een vast ritme en hierdoor dringen de woorden en hun betekenis beter tot de lezer door. Zo wordt de tegenstrijdigheid waarmee de dichter kampt duidelijk naar voren gebracht.
Ik vind ook dat de dichter een mooie vergelijking maakt in de eerste en de laatste regel van het gedicht. In de eerste regel staat:
“Dear heart, why will you use me so?”
en in de laatste regel staat:
“Alas! why will you use me so?”
Hij vergelijkt zijn liefde met zijn hart en geeft daarmee aan dat zijn liefde zijn hart gestolen heeft en ze dus allebei hetzelfde doen: hem gebruiken.
Zo loopt het gedicht eigenlijk ook in een cirkel en heeft het een cyclische opbouw. Het begint met het hart/de liefde van de dichter en eindigt daar ook weer mee..

Gedicht 3: An ode to the rain

Romantisch gedicht:
An ode to the rain
By: Samuel Taylor Coleridge


Composed before daylight, on the morning appointed forthe departure of a very worthy, but not very pleasantvisitor, whom it was feared the rain might detain.

I

I know it is dark; and though I have lain,Awake, as I guess, an hour or twain,I have not once open'd the lids of my eyes,But I lie in the dark, as a blind man lies.O Rain! that I lie listening to,You're but a doleful sound at best:I owe you little thanks,'tis true,For breaking thus my needful rest!Yet if, as soon as it is light,O Rain! you will but take your flight,I'll neither rail, nor malice keep,Though sick and sore for want of sleep.But only now, for this one day,Do go, dear Rain! do go away!

II

O Rain! with your dull two-fold sound,The clash hard by, and the murmur all round!You know, if you know aught, that we,Both night and day, but ill agree:For days and months, and almost years,Have limp'd on through this vale of tears,Since body of mine, and rainy weather,Have lived on easy terms together.Yet if, as soon as it is light,O Rain! you will but take your flight,Though you should come again to-morrow,And bring with you both pain and sorrow;Though stomach should sicken and knees should swell--I'll nothing speak of you but well.But only now for this one day,Do go, dear Rain! do go away!




III

Dear Rain! I ne'er refused to say
You're a good creature in your way;Nay, I could write a book myself,Would fit a parson's lower shelf,Showing how very good you are. --What then? sometimes it must be fair!And if sometimes, why not to-day?Do go, dear Rain! do go away!

IV

Dear Rain! if I've been cold and shy,Take no offence! I'll tell you why.A dear old Friend e'en now is here,And with him came my sister dear;After long absence now first met,Long months by pain and grief beset--We three dear friends! in truth, we groanImpatiently to be alone.We three, you mark! and not one more!The strong wish makes my spirit sore.We have so much to talk about,So many sad things to let out;So many tears in our eye-corners,Sitting like little Jacky Homers--In short, as soon as it is day,Do go, dear Rain! do go away!

V

And this I'll swear to you, dear Rain!Whenever you shall come again,Be you as dull as e'er you could(And by the bye 'tis understood,You're not so pleasant as you're good),Yet, knowing well your worth and place,I'll welcome you with cheerful face;And though you stay'd a week or more,Were ten times duller than before;Yet with kind heart, and right good will,I'll sit and listen to you still;Nor should you go away, dear Rain!Uninvited to remain.But only now, for this one day,Do go, dear Rain! do go away!

1802.

Eigen mening

Dit is een romantisch gedicht en het bevat een aantal kenmerken daarvan. Ten eerste is het onderwerp al romantisch. Het gaat over de regen en dus over de natuur.
Er worden ook veel emoties getoond: de schrijver geeft aan dat hij van de regen houdt omdat regen goed is voor de aarde, maar ook dat hij er soms gek van wordt. Zo heeft hij veel slaap nodig en doordat het zo hard regent krijgt hij die niet.
Er zitten ook veel tegenstellingen in het gedicht. Zo zegt de schrijver in de tweede strofe dat hij ziek wordt van de regen, maar dat hij toch alleen maar positief over de regen spreekt. Daarom vindt hij het gerechtvaart dat hij aan de regen vraagt of hij voor één dag weg wil gaan. Als er bekenden op bezoek zijn, zijn zus en een vriend, zegt de schrijver dat hij veel bij te praten heeft met ze, maar dat ze in feite alledrie graag alleen willen zijn.
De schrijver zegt dus steeds het tegenovergestelde van wat hij bedoelt.De schrijver vraagt zich af hoe de regen eigenlijk toch zo waardevol kan zijn voor de aarde, terwijl hij er eigenlijk alleen maar last van ondervindt.

Short story 4:Fishing for Jasmine

Fishing For Jasmine - John Ravenscrof

The silent young woman in bed number six is called Jasmine. So am I, but names are only superficial things, floats bobbing on the surface of the water, and we share deeper connections than that. Which is why she fascinates me - why I spend my off-duty time sitting beside her. Today is difficult. The ward heaves with patients and I am kept busy emptying bed-pans, filling out forms, changing dressings. Finally, late in the afternoon, I get a few moments to make coffee, to take it over to the orange plastic chair beside her bed. I am thankful to be off my feet, glad to be in her company once again. "Hello, Jasmine," I say, as if greeting myself. She does not reply. Jasmine never replies. She is down too deep. Like me, she has been sea-damaged. I too am the daughter of a fisherman, so I bait my words like fish-hooks, cast them into her ears, imagine them sinking down through cold, dark water. Down to wherever she may be. "I have little time today," I tell her, touching her hair. With Jasmine, it is always difficult not to touch. She is that rare thing, a truly beautiful woman. Because of this, people invent reasons to walk by. I catch them looking, drinking her in, feeding on her. They are barracuda, all of them. Wheelchair-pushing porters who slow to a crawl when they near her bed. Roaming visitors with greedy eyes. Doctors who stop, draw the thin screen of curtain, and continually re-examine that which does not need examination. Great beauty is something Jasmine and I do not share. I am glad of it. "Your father may be here soon," I say. "Last week he said he would come." Jasmine says nothing. Her left eyelid flickers, perhaps. It is two months since the incident on her father's fishing boat, since she fell overboard, sank, became entangled in the nets. It was some time before anyone noticed, then there was panic. Her father hauled her back on board and sailed for home. When he finally arrived, he carried ashore what he thought was his daughter's body. "Jasmine," I whisper. I want her to take our baited name. I want her to swallow it. Fortunately, there was a doctor in the village that morning, a young man visiting relatives. It was he who brought this drowned woman back from the brink, he who told me her story. She opened her eyes, he said, looked up at her father and spoke a single word - then sank again, this time into coma.
< 2 >
Barracuda. That is what Jasmine said. When her father visits, he touches her hair, kisses her cheek, sits in the orange plastic chair at the side of her bed and holds her hand. Like my own father, he has the big, brown, life-roughened hands of a fisherman. He too smells of the sea, and pretends he is a good, simple man. Jasmine. We share so much, we are almost one. I remember early mornings, my hair touched to wake me, my father lifting me half-asleep from my bed, carrying me, dropping me into his boat. His voice rough in my ear, his hands rough on my skin. I never wanted to go, but I was just a child. He did as he wished. I remember salt water, hot sun, my mother shrinking on the shore. I remember the rocking of the boat, the screams of the gulls. "Jasmine, you have a life inside you. Can't you hear it calling?" Nothing. The ward door bangs, and I see Jasmine's father walking towards us, carrying flowers. He smiles at me. Even in death, my own child had my father's smile, and Jasmine's will have this man's. I know it. He stops by her bed and touches her hair. Something stirs deep inside me. I watch Jasmine's eyelids, waiting for her to bite.


Eigen mening

uitgewerkt in plot, character, thema etc.

Ik vond het een mooi verhaal om te lezen omdat ik zowel het taalgebruik als de characters goed vond. Het taalgebruik past bij de achtergrond van de characters: de twee Jasmine’s zijn allebei dochters van vissers. De ene Jasmine ligt in coma in het ziekenhuis waar de andere Jasmine haar verzorgt. Er staat aan het begin van de tekst: “Jasmine never replies. She is down too deep.” De laatste zin verwijst naar de zee. De zee is heel diep en ver weg, net als Jasmine op dat moment, aangezien ze in coma ligt. Het taalgebruik heeft zo een dubbele betekenis. Hij verwijst zowel naar de verhaallaag als naar de thematische laag.
Ik vond het ook een goede schrijfstijl omdat het verhaal maar één kantje lang is en je toch het idee krijgt dat je characters heel goed kent en ze begrijpt. Dat vind ik knap van de schrijver. Ik vind dan ook dat de schrijver de twee characters goed heeft neergezet. Jasmine die in het ziekenhuis werkt is eigenlijk gewoon een round character. Je komt veel te weten over haar gedachten en gevoelens. Hierdoor krijg je ook het idee dat je haar goed kent. Jasmine die in coma ligt is een flat character, hoewel ze een round character lijkt te zijn. Dat komt door de vergelijkingen die de ene Jasmine met de andere maakt. Doordat ze zoveel op elkaar lijken, lijkt het alsof je Jasmine die in coma ligt ook goed leert kennen. Dat is niet zo, aangezien je alles via de main character te weten komt. Daardoor blijft ze een typetje.

Short story 3: The sleeping Stones

The Sleeping Stones - Jack Trammell

"Spring is not meant to be cold." This is what Ella thought as she bent over and picked up the sleeping stones she had placed outside several days ago. The way the sun was shining made her feel as if the season was being cheated. She moved from stone to stone with a vague feeling of anger; some watery form of injustice.
"Where is the spring?" she thought again, picking up another slab.
While she was thus engaged in this somewhat depressing activity, a black shadow slid near her, abruptly soaking up the brilliant sunshine. The shadow took on the oblong shape of a man; a somewhat overweight and short man, with hair that struck out wildly from one side of his head like a snake lashing out.
Ella noted the arrival but did not bend from the task of gathering the flat, slate-like pieces of rock into a large wicker basket, which increasingly bowed under the weight of each individual stone and creaked in protest. She was his opposite in physical appearance (and other ways, too), being tall and relatively frail, yet he offered no help.
Instead, he spoke in a gruff, almost animal voice. "I told you, Ellie, it was too early to turn the stones out. Didn't I tell 'e? I like to have froze last night..."
In this part of Kentucky, between the Cumberland River and the descent to bluegrass, turning the sleeping stones out was a symbolic concession to the coming of spring. Older women insisted that the stones would maintain their heat better if they basked in the blazing summer sunshine until the next fall.
Ella, for reasons even she didn't fully understand, was anxious for summer to arrive. Perhaps too anxious, as it turned out.
"You're right," she said quickly, although her voice most plainly bespoke of some other emotion than pleasant agreement, and her hands quickened their pace in sympathy to that feeling. "I'll get your breakfast so you can get to work on the corn beside the creek."
The man grunted in response, pushing a dirty hand through the recalcitrant black hair on his head, then disappeared inside the small frame farmhouse. Ella picked up the last sleeping stone and held it in her hand. Why was spring so reluctant this year? Surely enduring such a miserable, starving winter entitled them to decent planting weather. The stone in her hand was unreadable.
< 2 >
Ella was not strong person in the physical sense, coming from a family of small-boned, almost fragile country women that drew looks on Sunday then couldn't draw the plow on Monday, but she did have an iron will when she set herself to do something.
On the mental side of things, however, she inherited too much from her father's side, which tended toward charity, philosophy, and ultimately depression.
She stood for a long moment with the heavy basket pulling at her arm like ball and chain, staring with sad black eyes down the dusty road that crossed the Big Sandy River and eventually shook hands with the county courthouse. That was the direction Horey would come from when he returned from the army. She inadvertently blushed and immediately scurried back into the house to see to breakfast.
News traveled slower than normal that spring, owing in part to the cool weather, and also because change sometimes occurred in the outside world too quickly. President Lincoln had been dead a full two weeks when Ella found out that the war was over.
A thrill similar to when she had prematurely set the sleeping stones out passed through her in waves.
"You okay, Ms. Ellie?" Franklin, the seventy-year-old postmaster asked.
"I'm wonderful, Franklin! Wouldn't you think now that Morgan's men would be disbanding soon, now that it's all over?"
A shadow crossed Franklin's wrinkled face, and he slowly turned his eyes to the horizon where the gruff man was locked in combat with a mule and a plow.
"I reckon so," he said, still gazing off at the field, "but you'd best not to get your hopes up too high. They'll probably keep men like Horey longer than the rest." Franklin began chewing on his lip.
Ella nodded slowly. Horey was taken prisoner during General Morgan's great Ohio Raid. One letter had come from Elmira prison, well over a year ago. Since then, there had been no word at all.
She followed Franklin's eyes out to the field where the gruff man was working. He was a compromise, for lack of a better word, and he kept the food on the table. He was a mule for her family.
Several small children tumbled out of the house and joined their mother, tugging at her tapioca dress and dirt-stained apron. The eldest, a five-year-old boy named after and strongly resembling his father, looked at Franklin cautiously.
< 3 >
"Any news of Pa?" Franklin shook his head mutely, then tipped his ratty felt hat to Ella. "You will let me know, won't you?" she said, following him a little like a young bird fallen from the nest. "Won't you?" "Of course, Ellie, the moment news arrives."
News, however, was erratic at best. Some of Morgan's men returned, haggard, gaunt, silent with fatigue; some of them didn't return. There was no acquiescence to rhyme or reason in the matter. Some of those returning knew Horey; others didn't.
None knew of his present status.
"You knew he wasn't going to come back," the gruff one said (whose real name was Zebulon according to Ella's preacher). "Have any one of them from Ohio come back?"
"Morgan came back," she said, a little bit impetuously. "Morgan escaped from the penitentiary in Columbus." The other said nothing at first, just scowling. Then, "Yes, and Morgan is dead now, too, ain't he?" There was no point in arguing.
Too many compromises. Too many things that could not be reconciled. Ella's emotions were like spring, long delayed and buried in a layer of frost covering the earth.
Even the seasons, however, cannot be held back forever. Eventually even the latest flower must come into full bloom.
Ella blossomed on a day late in May, when there was no longer any doubt about the coming of the warm weather.
"I'd like for you to leave now, Zeb." The gruff one looked up from his hoe slowly, beads of perspiration rolling down his forehead. He looked her up and down like a piece of farm equipment that wasn't working quite right, then leaned on the hoe, bending it dangerously. "Am I hearing you co-rectly, Ellie?"
"I want you to go. I'm a married woman." The gruff one laughed - a single sneering, contemptuous note of surprise. The hoe wavered, then snapped. "Who is going to work this tobacco? Who is going to pick your corn? Who is going to mind the fences? Who is going--" "My husband will do it."
He sneered again, searched for words and came up with muscle flexes instead, then stomped toward the house. The children did not look or speak to him as he went inside and banged doors loudly.
Ella knew he would leave. He couldn't argue with the inevitable - he was not intellectually capable of it. Two hours later, the only evidence that he had been living on the farm was the broken hoe in the tobacco patch.
< 4 >
The sleeping stones went back out the same day. The rocks seemed clean and unstained in their perfect smoothness, caressing her hands as she placed them down on the ground in the very front of the yard. They warmed in the sun as she watched them, glowing with some kind of stability that was beyond human achievement.
Her children appeared behind her, startling her after a moment. The boy spoke for all of them. "Does this mean that Pa is going to be home?" Ella hugged him silently.
On the first of June, Franklin brought the mail and then lingered as he placed it in the box. After a moment or two of looking around and seeing no one, he furtively stuck his hand back into the shabby wooden box and withdrew a small letter, shoving it surreptitiously into his pocket. Then he jumped back on his horse and withdrew, glancing occasionally over his shoulder.
He did not know that Ella watched him the entire time. The letter was black-rimmed and could only mean one thing. Ella didn't have to read it to know that her husband was dead.
When Franklin returned the next day, he immediately noticed that Ella's sleeping stones were missing. As he called out a lukewarm greeting to her, he also noticed someone cutting suckers off the burley several hundred yards away.
Ella said nothing to him, offering only a very subdued lift of one narrow lip.
Franklin decided to say nothing as well, tipping his old hole-ridden hat and turning away.


Eigen mening

uitgewerkt in plot, character, thema etc.

Ik raad deze short story aan, aangezien ik het best een mooi verhaal vond. Het gaat over een Amerikaanse vrouw met kinderen, waarvan de man meevecht in de oorlog. De vrouw, Ella, legt overal in de tuin “sleeping stones” neer. Deze stenen worden warm als het lente wordt: ze absorberen de warmte van de zon. Het wordt echter maar geen lente en het blijft lang koud. Ondertussen krijgt ze steeds maar geen nieuws van haar man. Het laatste bericht dat ze heeft gehad was dat hij gevangen was genomen. Franklin werkt op de boerderij bij Ella, zodat er inkomsten zijn. Hij brengt Ella al het nieuws dat er binnenkomt. Als op een dag veel soldaten terug naar huis komen, de oorlog is dan afgelopen, is de man van Ella er niet bij. Ze hoort van de mannen dat haar man gestorven is.
De dag daarna worden de sleeping stones wel warm. De zon schijnt waardoor ze zichzelf opwarmen. Diezelfde dag ontvangt Franklin via de post het nieuws dat de man van Ella dood is. Hij verbergt de brief voor Ella, omdat hij vindt dat ze het nog niet hoeft te weten. Ella ziet echter Franklin de brief verbergen. Ze weet het dus wel ondanks de goede bedoelingen van Franklin.

De sleeping stones staan in dit verhaal symbool voor de gevoelens van Ella. De sleeping stones blijven heel lang koud en doordat Ella steeds geen nieuws over haar man ontvangt, zit ze heel erg in onzekerheid. Dit deprimeert haar en ze wordt er ongerust en verdrietig van. Als ze uiteindelijk het nieuws krijgt dat haar man echt is overleden worden de sleeping stones warm. Ella krijgt uiteindelijk toch zekerheid over wat er met haar man is gebeurd en de sleeping stones symboliseren dit doordat ze warm zijn geworden.

Er zit ook een boodschap achter: je kunt het beste de harde werkelijkheid onder ogen zien. Ella doet dat niet, waardoor de klap dat haar man is overleden extra hard aankomt. Ze blijft hopen dat haar man terugkomt en dat haar oude leven weer door zal gaan. Ze ontslaat zelfs haar knecht ervoor. Als haar man overleden blijkt te zijn heeft ze zelfs niemand meer om haar boerderij gaande te houden. Ella onderdrukt ook te lang haar gevoelens van verdriet en blijft alles positief inzien, terwijl haar echte situatie dus niet zo in elkaar zit.